H
hepsigundem
Guest
Saniye, dakika, saat, gün, ay, yıl diye bölünmüş ve sonra birleştirilip bize takvim olarak sunulmuş zaman. Şimdilerde her şeyi telefonlarımızdan takip ediyoruz. İşaretler koyup planlar yapıyoruz. Bütün yılın, hatta birkaç yılın hedeflerini belirliyoruz. Bence bu da bizi bir şeylere zorluyor. En azından ben böyle hissediyorum. Daha önceki nesillere göre bizden daha fazlası isteniyor. Özellikle iş dünyasında durum böyle. Maddi bir hedefe ulaşılınca hemen daha büyük bir hedef çıkarılıyor karşımıza. Bununla ilgili de hemen bir takvim belirleniyor.
Ben son 35 yılımı net hatırlıyorum. Hep aynı ekonomik ve siyasi bunalımlardan geçtik. Savaşlar, depremler, yangınlar… Birçok felaket yaşadık. Hele İstanbullular olarak hiç rahat edemedik. Hep aynı sorunlar devam etti. Kullandığımız insan yapımı tüm alet ve edevat aslında eskisinden çok daha hızlı olmamızı sağladı ama hâlâ yetmiyor bize. Daha hızlısını yapıyorlar, biz de bunlara ihtiyacımız var sanıyoruz. Bir beklentiyle yaşatılıyoruz. Peki, hayatın bu kadar hızlanması sonucunda ne değişiyor? Bence hiçbir şey değişmiyor. Hızlı gidiyoruz ama yollar aynı yere çıkıyor.
Kendi adıma telefon ve bil-
gisayar kullanımımın biraz daha iyileştiğini ve bunun bana biraz rahatlık sağladığını söyleyebilirim. Zaman da kazandım ama sonuç ne? Sevdiklerime daha fazla vakit ayırabildim mi? Hayır! Teknolojinin sağladığı bu artan zamanda sizlere ne yaptığınızı, bunun size neler kazandırdığını soracağım. Tahmini olarak söylüyorum, daha çok çalıştınız, değil mi? Daha hızlı koştunuz ve o sırada da benim gibi biriyle çarpıştınız.
Pek değişim yok
Günlük hayatta her şey hızlanırken fark ettim ki ben yavaşlamışım. Çünkü yeni çıkan ve sizi hızlandıran iki veya dört tekerlekli bazı teknolojik aletler kaldırımda duruyor. Siz hızlanıyorsunuz ve paralel evrende ben yavaşlamak zorunda kalıyorum. Evet, benim gibi görme engeli olan ya da benzer durumlar yaşayanlar size göre paralel evrende. Hareketlerimiz ister istemez sizden daha yavaş.
Bir de siz hiç bizi düşünmeyince, bize başka evrendenmişiz gibi davranınca iyice yavaşlıyoruz. Yani unutulmak bizi yavaşlatıyor.
Toplumsal olarak 35 yıldır hiçbir ilerleme kaydedemediysek neden bu kadar hızlıyız? 24 saatimiz hep koşturmaca içerisinde. Ama ben sizden daha yavaşım. Siz hızla koşarken arada bir bana çarpıyorsunuz. Hayat kalitemizde pek değişim yok.
Şimdi yeni bir yıla girdik. Eğer biraz yavaşlarsanız ve benim gibileri kendi evreninize alabilirseniz çok daha güzel bir sene olacak. Böylece bizi de görebilirsiniz. Çünkü hızlıyken sadece önünüzü görüyorsunuz. Etrafınızda kim var, fark etmiyorsunuz. Bence bu yıl biraz duralım. Tadını çıkara çıkara geçireceğimiz, gönlümüzdekileri bol bol yaşayacağımız bir yıl olsun.
Hürriyet
The post Unutulmak bizi yavaşlatıyor first appeared on HepsiGündem.COM " Gündem,Güncel Haberler Burada ".
Okumaya devam et...