- Katılım
- 7 Ocak 2026
- Mesajlar
- 23,309
- Tepkime puanı
- 0
- Puanları
- 1
- Yaş
- 38
- Konum
- İstanbul
- Web sitesi
- www.hepsigundem.com
1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü… Emeğin görünmeyen yükünü görünür kılan, dayanışmanın en gür sesle yankılandığı gün.
Dünyanın birçok ülkesinde sevinçle, şenlik havasında kutlanan 1 Mayıs, Türkiye’de ise hâlâ bir travmanın gölgesinde yaşanıyor. Bu travmanın ismi: Taksim.
1977’den bu yana emekçiler, sendikalar için bir hafıza yarası. İktidar için ise hem personel çabasının hem de Gezi’nin bıraktığı izlerin yarattığı bir tansiyon alanı. Dün Taksim’e yürümek isteyen gençlere, işçilere yönelen şiddetin art planında da bu birikmiş endişe ve denetim dileği vardı.
Ben ise müsaadeli alandaydım, Kadıköy’de. Geçen yıl olduğu üzere bu yıl da yağmur altında. Yeniden kalabalık, tekrar renkli, yeniden sloganlarla dolu. En çok yankılanan cümle ise şuydu: “Birleşeceğiz ve değiştireceğiz.”
Söğütlüçeşme’den yürüyüşe başladım. Hem gazeteci hem işçi olarak baktım alana. Bu yüzden izlenimlerim biraz umut, biraz da serzeniş içeriyor.
Coşku vardı, gayret isteği de. Fakat yeniden dağınık. Meydanlar bölünmüş, sendikalar modüllü, kelamlar çok lakin ortak bir cümle eksik.
Oysa bilgiler bunun zıddını söylüyor. Türkiye’de sendikalaşma oranı 2026 prestijiyle yüzde 14.4. Üstelik sendikalı olmak, toplusözleşme gücüne sahip olmak manasına da gelmiyor. Fiili örgütlülük çok daha zayıf.
Ekonomi büyüyor deniyor fakat bu büyümenin emeğe yansıması yok. Dünyada emeğin ulusal gelirden aldığı hisse ortalama yüzde 52.9. Türkiye’de ise yüzde 35.7. Ortadaki 17 puanlık fark hayatın kendisi. Gelir dağılımı daha da çarpıcı: En güçlü yüzde 20, toplam gelirin yüzde 48’ini alırken, en fakir yüzde 20, sırf yüzde 6.4 ile yetiniyor.
Ve gelecek… Tahminen de en ağır tablo burada. Esnek çalışma, taşeronlaşma, kayıt dışılık… Hepsi örgütsüzlüğü büyütüyor. Üretkenlik artıyor lakin fiyatlar tıpkı süratte artmıyor. Borçluluk yükseliyor. Emekçi sınıfı yok olmuyor; parçalanıyor, güvencesizleşiyor, kimlik değiştiriyor.
Artık tek bir fabrikada toplanan personeller yok. Yerine algoritmalarla yönetilen, sözleşmesiz, dağınık ancak sayıca çok daha büyük bir emek dünyası var.
Bu yüzden asıl soru şu:
Aynı kıssayı yaşayanlar neden tıpkı cümleyi kuramıyor?
Oysa en somut örnek ortada: Doruk Maden çalışanları birleşti ve kazandı.
Demek ki mümkün.
Kadıköy’de eksik olan tahminen de tam buydu: Ortak baht hissinin görünür hali.
Aynı yağmurun altında ıslanıp tıpkı sloganı atanların, birebir hayatı yaşadığını birbirine anlatabilmesi…
Ve tahminen de asıl problem şu:
Taksim’e çıkılamadığı için değil, tıpkı talepte buluşulamadığı için eksik kalıyor bu meydanlar.
Çünkü gerçek değişim, sırf yan yana gelmekle değil, birebir kelamı birlikte kurabilmekle başlar.
Cumhuriyet
The post Birleşeceğiz ve değiştireceğiz… first appeared on HepsiGündem.COM " Gündem,Güncel Haberler Burada ".
Okumaya devam et...
Dünyanın birçok ülkesinde sevinçle, şenlik havasında kutlanan 1 Mayıs, Türkiye’de ise hâlâ bir travmanın gölgesinde yaşanıyor. Bu travmanın ismi: Taksim.
1977’den bu yana emekçiler, sendikalar için bir hafıza yarası. İktidar için ise hem personel çabasının hem de Gezi’nin bıraktığı izlerin yarattığı bir tansiyon alanı. Dün Taksim’e yürümek isteyen gençlere, işçilere yönelen şiddetin art planında da bu birikmiş endişe ve denetim dileği vardı.
Ben ise müsaadeli alandaydım, Kadıköy’de. Geçen yıl olduğu üzere bu yıl da yağmur altında. Yeniden kalabalık, tekrar renkli, yeniden sloganlarla dolu. En çok yankılanan cümle ise şuydu: “Birleşeceğiz ve değiştireceğiz.”
Söğütlüçeşme’den yürüyüşe başladım. Hem gazeteci hem işçi olarak baktım alana. Bu yüzden izlenimlerim biraz umut, biraz da serzeniş içeriyor.
Coşku vardı, gayret isteği de. Fakat yeniden dağınık. Meydanlar bölünmüş, sendikalar modüllü, kelamlar çok lakin ortak bir cümle eksik.
Oysa bilgiler bunun zıddını söylüyor. Türkiye’de sendikalaşma oranı 2026 prestijiyle yüzde 14.4. Üstelik sendikalı olmak, toplusözleşme gücüne sahip olmak manasına da gelmiyor. Fiili örgütlülük çok daha zayıf.
Ekonomi büyüyor deniyor fakat bu büyümenin emeğe yansıması yok. Dünyada emeğin ulusal gelirden aldığı hisse ortalama yüzde 52.9. Türkiye’de ise yüzde 35.7. Ortadaki 17 puanlık fark hayatın kendisi. Gelir dağılımı daha da çarpıcı: En güçlü yüzde 20, toplam gelirin yüzde 48’ini alırken, en fakir yüzde 20, sırf yüzde 6.4 ile yetiniyor.
Ve gelecek… Tahminen de en ağır tablo burada. Esnek çalışma, taşeronlaşma, kayıt dışılık… Hepsi örgütsüzlüğü büyütüyor. Üretkenlik artıyor lakin fiyatlar tıpkı süratte artmıyor. Borçluluk yükseliyor. Emekçi sınıfı yok olmuyor; parçalanıyor, güvencesizleşiyor, kimlik değiştiriyor.
Artık tek bir fabrikada toplanan personeller yok. Yerine algoritmalarla yönetilen, sözleşmesiz, dağınık ancak sayıca çok daha büyük bir emek dünyası var.
Bu yüzden asıl soru şu:
Aynı kıssayı yaşayanlar neden tıpkı cümleyi kuramıyor?
Oysa en somut örnek ortada: Doruk Maden çalışanları birleşti ve kazandı.
Demek ki mümkün.
Kadıköy’de eksik olan tahminen de tam buydu: Ortak baht hissinin görünür hali.
Aynı yağmurun altında ıslanıp tıpkı sloganı atanların, birebir hayatı yaşadığını birbirine anlatabilmesi…
Ve tahminen de asıl problem şu:
Taksim’e çıkılamadığı için değil, tıpkı talepte buluşulamadığı için eksik kalıyor bu meydanlar.
Çünkü gerçek değişim, sırf yan yana gelmekle değil, birebir kelamı birlikte kurabilmekle başlar.
Cumhuriyet
The post Birleşeceğiz ve değiştireceğiz… first appeared on HepsiGündem.COM " Gündem,Güncel Haberler Burada ".
Okumaya devam et...